Dom Zdrojowy - Obecny Dom Zdrojowy powstał w miejscu poprzedniego „Domu Źródlanego” z roku 1781, zniszczonego w czasie pożaru w grudniu 1895 roku. Odbudowany w przeciągu niespełna roku i dwóch miesięcy przy nakładzie 1,5 mln  ówczesnych marek oraz przy codziennym wysiłku ponad 600 robotników, wczesnym rankiem 1 lipca 1989 otworzył na nowo swoje bramy dla kuracjuszy. Mogli oni znaleźć tu nie tylko pomieszczenia lecznicze, ale również salony: do gier, muzyczny oraz taneczny. Wnętrze upiększone zostało obrazami oraz pracami rzeźbiarskimi. Budynek Domu Zdrojowego uwieńczony 46 m wieżą zegarową wraz z najdłuższą na Dolnym Śląsku modrzewiowa Hala Spacerowa (80 m), tarasy zdrojowe o długości ponad 160 m wraz z muszlą koncertową i sztuczną grotą, korty tenisowe oraz zespoły parkowe stwarzały niepowtarzalną atmosferę do wypoczynku. W lutym 1970 Dom Zdrojowy padł ofiarą pożaru, który został w porę opanowany i strawił jedynie część czwartego piętra. Przy wejściu głównym do Hali Spacerowej znajduje się źródło wody pitnej - szczawy–radonowo–żelazistej.

Stary Dom Zdrojowy - „Łazienki Ludwika” powstały w roku 1878 w miejscu, gdzie w roku 1811 bawiące się dzieci odkryły tzw. ”Dolne Źródło”.  Obiekt ten wyposażony był w wówczas w 8 podgrzewanych kabin do przeprowadzania kąpieli borowinowych, mineralnych, wodnych, w wywarze świerkowym oraz zimne i gorące prysznice. Wybudowana w późniejszym okresie Hala Spacerowa powstała przede wszystkim dzięki inicjatywie ówczesnego lekarza uzdrowiskowego, dr Waldemara Teodora Adama. Obecnie obiekt nie pełni już funkcji leczniczych, a Hala Spacerowa uległa w latach powojennych zniszczeniu. Po drugiej stronie budynku znajduje się Domek Myśliwski, który powstał pod koniec XIX w. jako szkoła katolicka, wybudowany specjalnie dla dzieci właścicieli Uzdrowiska – rodu Schaffgotschów oraz ich pracowników.

Czarci Młyn - Młyn w Czerniawie Zdroju powstał ok. roku 1890. Jego podstawowe wyposażenie jest oryginalne i pochodzi z okresu budowy. Maszyny i urządzenia, funkcjonujące do dziś, są typowe dla wyposażenia młynów gospodarczych z przełomu XIX / XX w., budowanych w tzw. systemie amerykańskim, w którym transport zboża był całkowicie zmechanizowany. Do ok. 1951 r. młyn dysponował napędem z koła wodnego, nasiębiernego o średnicy 6,5 m. Koło to, powstałe ok. 1890 r. i utrzymane do dziś, jest jednym z nielicznych zachowanych na Dolnym Śląsku. Od tego czasu ani konstrukcja budynku, ani maszyny i urządzenia młyńskie nie uległy modernizacji. Dziś w „Czarcim Młynie” zmęczony podróżny może zasiąść i ogrzać zmarznięte kości przy 100–letnim piecu chlebowym, zjeść chleb wypiekany sposobem naszych pradziadków oraz zabrać ze sobą świeżo zmieloną mąkę, aby móc wspominać w domu tajemniczą atmosferę „Czarciego Młyna”.

Szkoła ewangelicka - Po roku 1742, gdy Śląsk przeszedł pod władanie Prus, także i w Świeradowie Zdroju szkolnictwo stało się obowiązkowe. Początkowo nauki prowadzono w jednoizbowych szkołach mieszczących się w domach pastora lub organisty. Sytuacja uległa poprawie dopiero w 1913 roku, gdy wybudowano widoczną w tle 6 klasową „szkołę główną”, która służyła jednocześnie jako mieszkanie dla nauczyciela i organisty. W tym samym czasie funkcjonowały jeszcze tzw. „Górna szkoła” (w pobliżu obecnego Hotelu Malachit) oraz szkoła położona na Hali Izerskiej – najwyżej położonej dzielnicy ówczesnego Świeradowa Zdroju. W roku 1938 Związek Szkół Flinsberg wybudował na Hali Izerskiej nowocześnie urządzoną szkołę w stylu budowli śląskich. Obecnie dawny budynek szkoły służy jako górskie schronisko „Chatka Górzystów”.

Rezydencja Marzenie  - Obecny dom wypoczynkowy Rezydencja Marzenie to wspaniała willa krajobrazowa łącząca stylową architekturę modernizmu z dzikim parkiem pejzażowym. Powstała ona w 1901 roku w Świeradowie Zdroju z funduszu przemysłowca i racjonalizatora techniki Juliusza Pintscha z Berlina. Projekt realizowany był przez firmę budowlano – architektoniczną Cremera i Wolffensteina także z Berlina, tą samą, która realizowała budowę Domu Zdrojowego.  W centrum założenia parkowego usytuowano willę o pięknej secesyjnej bryle i dekoracji. Całość tworzą: budynek główny, budynek ogrodowy zw. oficyną, założenie parkowe z fontanną i budynki techniczne obsługujące wille. W architekturze budynku widoczne jest zastosowanie popularnego pod koniec XIX w. tzw. stylu „szwajcarskiego”, stosowanego głównie w dworach wiejskich, pałacach, pensjonatach i hotelach uzdrowiskowo – górskich. Łączono murowana konstrukcje budynku z elementami charakterystycznymi dla szwajcarskiej architektury drewnianej, takimi jak: rozłożyste dachy z dekoracją wycinaną w deskach, drewniane słupy ganków, rzeźbione wsporniki okapowe.  

Schronisko na „Stogu Izerskim” - Schronisko powstało w 1924 r. z inicjatywy rodziny Schaffgotschów, Sekcji Miejskiej Związku Karkonoskiego  oraz dr Josefowi Siebeltowi – ówczesnemu lekarzowi uzdrowiskowemu, który walnie przyczynił się w tamtych latach do rozwoju Świeradowa Zdroju jako znanego w całych Niemczech uzdrowiska. Schronisko wybudowane zostało w charakterystycznym stylu śląsko – łużyckim poniżej szczytu (1107 m.n.p.m.) i oddane zostało do użytku 24 października 1924 r., w piękną jesienną niedzielę. Pierwszymi gospodarzami schroniska była rodzina Kober, która serwowała zmarzniętym turystom ciepłe posiłki i napoje aż do zakończenia działań wojennych na tym terenie, a samo schronisko stało się jednym z ulubionych celów wypraw kuracjuszy oraz znakiem rozpoznawczym samego  Świeradowa Zdroju. Po zakończeniu wojny Schronisko na Stogu Izerskim w dalszym ciągu prowadziło swoja turystyczną działalność. Czytaj więcej...